Zesde klas

Zesde klas

Net zoals het negende, is ook het twaalfde levensjaar een belangrijk moment in de ontwikkeling van het kind. Door de fysiologische verandering van het skelet gaat de natuurlijke sierlijkheid van de beweging verloren; de ledematen worden zwaar en hangend. De prepuberteit zet in. Opnieuw beleeft het kind eenzaamheid en verwarring. Causaliteit in het denken, objectiviteit en exactheid geven het houvast. De kinderwereld wordt verlaten, het vermogen om te denken in beelden ebt weg en het wakkere denken kondigt zich aan, ook al wordt het nog vaak gestuurd door gevoelens van antipathie en sympathie.
Het kind beleeft deugd aan het objectief waarnemen en het exact verwoorden van het waargenomene. In de fysicaperiode leert het de waargenomen fenomenen te beschrijven en via het denken in oorzaak en gevolg tot een eigen besluit te komen. Op dezelfde manier zoekt het in de meetkundelessen naar de formule voor de omtrekberekening van de cirkel en wordt door zinsontleding de structuur van onze taal helder.
In de lessen over het oude Rome leert de zesdeklasser een eigen gezichtspunt, een idee te verdedigen en moet hij argumenteren met kinderen die een ander idee hebben. Er lopen eindeloze discussies over wat rechtvaardig en onrechtvaardig is. De zesdeklasser schopt tegen grenzen aan, maar schreeuwt er tegelijk om; als leerkracht bereik je het meest als je de kinderen serieus neemt in hun zoeken naar hun plaats in de wereld en tegelijk heel duidelijk bent in het stellen van je eigen grenzen.
Op het einde van de zesde klas kijkt het kind nieuwsgierig, met veel zin en kriebels in de buik, uit naar de middenbouw.

Verhalenstof: Rome en de Middeleeuwen.